Tak naprawdę wszystko zawdzięczamy naszej ulubionej kulturze masowej i telewizjach typu MTV, które pokazują młodym dziewczynom ‘na czym polega świat’. I pogratulujmy tym ludziom bo dopięli swego. Ten świat juz jest różowy, pusty i głupi. Ludzie już tacy są. To my jesteśmy obiektami muzealnymi. Więc idę sie schować do kąta, żeby nie zgarnęła mnie prewencja, za życie wartościami wyższymi. Współczuję moim dzieciom, które będa musiały żyć centralnie w takim świecie, z takimi ludźmi, gdy moje pokolenie (wybiórczo) jest jeszcze w miarę zdatne do spożycia.

Zoabczycie, to ciekawe. Przez odpowiednia promocję kolor różowy jest najbardziej symbolicznym z istniejących kolorów. Zielony jako nadzieja, niebieski jako niebo czy czarny jak mrok- tylko temu ostatniemu udało się przetrwać jako pewien znak kulturowy. Ale jednak tylko różowemu stawia się ołtarze, czy wyklina utożsamiając z ogromną rzeszą ludzi. Z tego co zaobserwowałam powszechna miłość bądź nienawiść do różowego jest tak widoczna tylko w Polsce. Tylko dla nas utożsamia się ten kolor z konkretnym profilem człowieka i nienawidzi. Mylę się?

Ten felieton czytałam ostatnio chyba dwa miesiące temu i nie pamiętam dokładnie jego treści. Pamiętam, że był strasznie rozlazły. Robisz ten sam błąd, co ja- masz pomysł, siadasz i piszesz. Nie hermetyzujesz tekstu, nie planujesz go dokładniej. I się gubisz. Krócej, zwięźlej, bardziej jednowątkowo we fragmencie, bardziej wielowątkowo w całości.

Zawsze uweilbiałam Twój humor i inteligencję: „KoChAm SzKoŁe, A cO kOcHaM tO PieR*OlE.!”(Na Boga! Własną matkę też ?!?)

@Edit by autor: Ty weź nie rób tylu literówek ;p a potem jeszcze mam je poprawiać. btw. trochę już poniewczasie ten komentarz.

ale reszta ogólnie ok. miło się czytało mimo wszystko… :*
pamiętaj, że Cię kocham miłością nieco platoniczną, ale jednak
Braciszku.

Pzdr.